دعوت پيامبران را پذيرفته و همه گونه رنج و آزارى را تحمّل كرده بودند ، مزدى در ميان نبود و ايزد متعال مؤمنان را سزاوار و شايسته ثواب نيكو كاران نمىنمود . امّا او رسولانش را با عزم راسخ وپولادين وظاهرى ضعيف - مانند خود مردم - قرار داد و با قناعت چشم و دلشان را سير كرد و با بى نيازى گوش و زبانشان را به راه راستى و درستى آورد » . « 1 » سپس آن‌حضرت پس از سخنان مشروحى درباره دور بودن اولياى خدا از زخارف دنيوى مىفرمايد : « ولى خداوند بندگانش را به انواع سختيها مىآزمايد و آنها را به عبادتها و مجاهدتها فرمان مىدهد و با انواع سختيها گرفتارشان مىكند تا تكبر و خودپسندى را از دلشان بزدايد و فروتنى را در نهادشان جاى دهد » . « اللَّه . . اللَّه . . در سرنوشت تبهكارى و سرانجام شوم ستمكارى و بد فرجامى تكبر . . كه آن از مصيبتهاى بزرگ ابليس است ، ودام گسترده او است ، كه چون زهر كشنده دل‌ها را مىميراند . . » « 2 » اين چنين وحى مردم را به تسليم در برابر پيامبران و اوصيا آنان فرمان مىدهد و براى پيروى از آنها پاداشى بزرگ در نظر مىگيرد . در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده است كه فرمود : « محكم ترين بندهاى ايمان عبارتند از : محبّت و دشمنى در راه خدا و دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا » . « 3 » از امام زين العابدين عليه السلام نيز روايت شده است كه فرمود : « هر كه ما را نه از براى دنيا دوست بدارد از ما بهره‌اش را مىگيرد و هر كه با

--> ( 1 ) - نهج البلاغه ، خطبهء قاصعه . ( 2 ) - نهج البلاغه ، خطبهء قاصعه . ( 3 ) - بحار الانوار ، ج 27 ، ص 57 .